Een lagune van werkplekken
Namahn is de thuishaven van een designbureau dat technologie verbindt met mensvriendelijkheid. Op het gelijkvloers — goed voor zo’n 805 m² — wisselen open zones, intieme werkplekken, een centrale keukenruimte en polyvalente lokalen elkaar af. De ruimtes zijn licht, als eilanden in een zee van licht, het meubilair minimaal, herbruikbaar of eclectisch; afhankelijk van de ruimte en het doel waartoe ze worden ingezet.

Een verdieping hoger (ca. 290 m²) vinden we gerestaureerde, begin 20ste eeuwse kantoorruimtes in hout en glas met uitzicht op een lichte, serre-achtige loods. De kelderverdieping (145 m²) herbergt techniek, opslag en een sauna. Tussenin ontdek je patio’s, een zwevende houten vloer, een meditatieve verborgen tuin, een modulaire studio met verstelbare en inwisselbare plafonds, wanden en meubilair.

Erfgoed met een functie
Het gebouw, oorspronkelijk opgetrokken tussen 1830 en 1850, is een erkend neoclassicistisch herenhuis dat later een drukkerij werd waar ondermeer de parlementaire verslagen werden gedrukt. Sinds 2024 maakt het officieel deel uit van het beschermd bouwkundig erfgoed van het Brussels Gewest. Art-nouveau-elementen zoals de sierlijke ijzeren trapleuning en vleugeldeuren met gegraveerd glas versterken de symboliek van het huis: een plek waar historisch karakter en hedendaags gebruik elkaar versterken.

Wonen boven het werk
Op de twee bovenste etages bevindt zich de privéwoning van de eigenaars. Een werkelijk formele scheiding met de lagere verdiepingen is er niet; de beneden gehanteerde filosofie zet zich verder boven en andersom. De trap leidt niet weg van maar dieper in de ervaring. De privé-omgeving vormt zich moeiteloos om van een rustpunt tot een arbeidsplek. Een leefruimte met een keuken, ingebouwde zitbank en lange tafel wordt een vergaderzaal; de kamers, bibliotheek, kasten, geheime lades en trappen zijn handige bewaarplaatsen voor technologie, documenten en objecten voor de familie en het bedrijf. Het weelderig beplante dakterras biedt een oase van rust voor wie de drukte van de stad en het werk ontvlucht.

Gelaagd denken: de hand van Wim Cuyvers
De transformatie van het pand startte onder leiding van Vlaams architect Wim Cuyvers (°1958, Hasselt), een denker die architectuur benadert als sociaal-ruimtelijke reflectie. Bekend voor zijn sobere, rechtlijnige ontwerpen zoekt hij in de Belgische stedenbouwkundige en architecturale context geen vaste, zichtbare patronen, maar een collectief geheugen dat hij ontsluit via gesuggereerde observatie en interventies. Cuyvers’ ingrepen in Namahn zijn niet spectaculair maar existentieel: ze activeren ruimtes als ontmoetingsplekken, rustpunten, of zelfs als bezinningsoorden. Zijn latere leerlingen en co-architecten Wannes Deprez en Francis Jonckheere bouwden voort op deze basis, met meer nadruk op beleving en verbeelding. Het resultaat is een project zonder dogma’s, vol wisselende, ruimtelijke poëzie.

Een organisch pand met potentieel
Namahn staat op een perceel van 864 m² en omvat circa 1.240 m² bruikbare binnenruimte. De structuur van het gebouw is ontworpen om te evolueren: ruimtes kunnen zich heroriënteren, functies verschuiven. Het pand laat zich niet vastleggen, maar nodigt uit tot transformatie — architecturaal, functioneel, menselijk. Gelegen in een dynamische wijk met gemengde functies en uitstekende bereikbaarheid, vormt deze plek een uitzonderlijke kans voor wie meer zoekt dan .

Namahn is een gebouw dat je fysiek moet beleven — het is een omgeving die aanzet tot verkennen: bewegen, kijken, uitproberen, terugkijken, zich eigen maken. Een plek waar erfgoed, architectuur, functie en verhaal zich spontaan met elkaar verweven.