Een architect met een modernistische ziel
Ivan Claeys (°1934, Heist) studeerde in 1958 af aan Sint-Lucas Gent, tijdens een periode waarin het modernisme in Vlaanderen zich begon te vertalen naar sobere, functionele woningen met aandacht voor ruimtelijkheid en materialiteit. Claeys liet zich inspireren door internationale grootheden zoals Mies van der Rohe, Richard Neutra en Oscar Niemeyer, maar zocht tegelijk naar een eigen taal, geworteld in de Vlaamse context. Zijn oeuvre is bescheiden van omvang maar opvallend consistent in benadering. Heldere plattegronden, geometrische discipline, eerlijke materialen en een uitgepuurd palet typeren zijn werk. In 1985 won hij de Internationale Architectuurprijs van Eternit, een erkenning voor zijn doorgedreven vakmanschap. Tot op vandaag werkt hij — op dezelfde plek — als beeldend kunstenaar, met geometrische houtsculpturen die sterk verwijzen naar zijn architecturale principes.

Het grid als leidraad voor wonen
De woning is opgevat als een perfect vierkant van 15,20 x 15,20 meter, opgebouwd uit negen gelijke modules volgens een rigoureus raster van 4,80 meter. Deze gridstructuur vormt de onzichtbare ruggengraat van het ontwerp: zowel in plan als in gevels en buitenaanleg is dit modulaire principe voelbaar aanwezig. Het betonnen skelet is bewust zichtbaar gelaten en vormt samen met bakstenen invulvlakken en donker schrijnwerk het structurele en visuele ritme van de woning. Dit spel van open en gesloten vlakken maakt de woning tegelijk gesloten naar de straat en open naar de tuin toe.

Een subtiele choreografie van binnen en buiten
De toegang tot de woning is bijna ceremonieel: de straatzijde is gesloten en introvert, met een tuinmuur in rode baksteen die je langs een discreet pad naar een verdiept inkomterras leidt. Door het perceel licht op te hogen ten opzichte van de straat, ontstaat een subtiele daling bij het binnenkomen. Deze lichte niveauverschillen geven het huis een aangename geaardheid, zonder zwaar aan te voelen. Op de benedenverdieping bevindt zich het atelier van de architect. Hier, met een vrije hoogte van 2,20 meter en raamopeningen op zithoogte, kijk je net over het met mos bedekte tuinoppervlak. Het atelier is een plek van rust, bedachtzaamheid en reflectie — perfect verankerd in het landschap.

Een open, lichtgevulde bovenverdieping
De volledige leefruimte bevindt zich op de bovenverdieping, die volledig open blijft behalve voor de centrale kern en drie slaapkamers aan de noordzijde. Deze kern — uitgevoerd in witgeschilderd metselwerk — herbergt functionele elementen zoals de trap, badkamer, vestiaire en keukenwand. De zuid- en westgevels zijn volledig beglaasd en brengen het omliggende bosrijke landschap maximaal binnen. Een tweede uitsnijding in het volume vormt een beschut terras, geïntegreerd in het grid en beschut door een betonnen overkraging. Het interieur is bewust sober gehouden: witte muren en plafonds, originele kastenwanden en schuifdeuren bekleed met textiel zorgen voor een serene sfeer waarin licht en zicht de hoofdrol spelen.

Een tuin in het ritme van het huis
De tuin is geen traditionele aangelegde ruimte, maar een natuurlijk verlengstuk van het architecturale grid. Lage bakstenen muurelementen structureren het perceel zonder het af te sluiten, en creëren tuinkamers die aansluiten bij de logica van de woning. Enkel één zone werd ingericht als tuin; de rest bleef bewust bosrijk om de natuurlijke sfeer van de plek te behouden. Het geheel voelt als een doordachte architecturale compositie, maar nooit geforceerd. Deze woning ‘wil niets bewijzen’, maar ademt een stille overtuiging. Het is een manifest in beton, baksteen en glas — en tegelijk een uiterst leefbare gezinswoning, waar rust, eenvoud en ruimtelijkheid op een bijna vanzelfsprekende manier samenkomen.